Eerste dagen Nederland

May 8, 2016

Nog nooit eerder ging ik naar Schiphol om NIET op reis te gaan (of iemand op te halen). Wat een vreemde ervaring om bij de aankomsthal te staan en horden mensen met koffers naar buiten te zien komen. We wisten dat het vliegtuig volgens planning rond 13.45 was geland. Maar al wat er naar buiten kwam, geen honden. Gelukkig, toen we echt zenuwachtig werden, ging er een zijdeur open en kwamen daar twee grote kennels. Tussen neus en lippen door begrepen we dat Ney niet gecharmeerd was geweest van de 'uitlading' en dat hij zijn tijdelijke huisje bijna van de kar had afgewipt. Maar gelukkig werd er goed opgelet en zat hij nog 'veilig' in zijn kennel. 

 

Uiteraard kwam hij even onrustig over, maar het verbaasde ons hoe snel hij toch besloot te gaan liggen en te wachten tot het zijn tijd werd om bevrijd te worden. Met een paar minuten (leken natuurlijk uren!) ging het hekje open en kwam er een hond naar buiten gestapt. Eerste indruk was grappig genoeg 'oh, zo groot is hij helemaal niet'. Daarna waren we direct blij verrast met hoe hij met de situatie omging. Liet zich zonder problemen een tuig omdoen en stapte zelfverzekerd in de rondte. Bij de buren werden snoepjes aan een andere hond gegeven dus daar stond hij direct met zijn snufferd bij. Les 1 was meteen geleerd: hij is ERG voedsel gericht. Overigens heeft hij zichzelf duidelijk goed verzorgd in Spanje. Waar de buurhond wat aan de dunne kant was heeft onze Ney een goede reserve voorraad ontwikkeld.

 

Vervolgens mocht hij mee naar huis. Uiteraard had hij totaal nog geen oog voor ons en was het een ongeleid projectiel aan de lijn. Maar wederom bleef hij zeer geïnteresseerd in zijn omgeving, gedrag wat ik als deskundige graag zie. Soms schrok hij even van een gillend kind wat voorbij rende maar herstelde zichzelf dan vrijwel direct. Aangekomen bij de auto hadden we het achterste deel helemaal 'zwerver proof' gemaakt. Plastic zakken op de bodem met daarop een groot kleed (voor eventuele ongelukjes of misselijkheid). We dachten 'een paar snoepjes neergooien en dan spring hij er wel in'. Mooi niet dus. Hij pkte op zijn voorpoten de snoepjes weg tot hij er niet meer bij kon en dan sprong hij weer naar buiten. Duidelijk niet gecharmeerd van die gekke auto. Nog een paar pogingen gedaan maar het ging hem niet worden. 'Nou mevrouw de gedragstherapeut, zeg het maar' zei Serge (mijn vriend) toen. Gelukkig had ik inmiddels in kunnen schatten dat het een hond is die veel vertrouwen in mensen heeft. Dus waar ik in gedragsbegeleiding NOOIT een hond over zijn grens zou pushen  koos ik er nu voor om hier geen grote poespas van te maken.  Dus tilde ik hem op (dan is 35 kg stiekem toch wel zwaar!) en zette hem achterin. Klep dicht, prima.

Maaaar daar dacht Ney weer anders over. Ik had op de achterbank plaats genomen en tijdens het rijden vond hij toch echt dat hij ook wel op de achterbank mocht. Dus hij probeerde over de achterbank te klimmen richting mij. Dat ging echt niet passen dus ik zette mijn arm ertussen om hem tegen te houden. Ney heeft 10 minuten hard zijn best gedaan (zie eerste foto) maar gaf daarna toch op (om het later toch nog een paar keer te proberen). Verder was de reis probleemloos. Geen ongelukjes of wagenziekte. Bij thuiskomst stap ik uit en ik zweer het je, in een split second staat Ney naast me. Hij was dus mega snel alsnog over de achterbank gesprongen en de deur uit. Jeetje. Gelukkig pakte ik direct zijn tuig vast en kon ik hem aanlijnen.

 

 Thuisgekomen wachtte mijn moeder (tevens onze fantastische hond en kinder oppas), Juno en Mees ons op. De achterdeur van het huis was open zodat ze in theorie in de achtertuin konden ontmoeten en ruimte hadden om te bewegen. Maar Juno was weer eens verschrikkelijk lui (oke in zijn defense het is ook wel erg warm), dus Ney schodderde zo vrij ongemerkt het huis in. Nou daar kwam Juno dan toch even richting de achterdeur kachelen. Ze snuffelden wat aan elkaar maar al snel was Ney meer geïnteresseerd in de rest van het huis en ging Juno ons begroeten. Het ijs was dus SUPER snel gebroken. Ney besnuffelde Mees zijn voetjes ook al snel en gaf er een lik aan. Top. Na wat rondlummelen deden we de achterdeur dicht (om de warmte ook buiten de houden). Je kon even merken dat Ney dat spannend vond, maar toen ging hij bij mijn moeder staan en die haalde hem aan en dat vind hij fantastisch.

 

Aanhalen vind hij misschien wel een beetje te fantastisch. Hij komt graag bij je (lees OP / tegen je aan) en als je stopt met aaien duwt hij met zijn neus tegen je aan zo van 'pardon, je bent nog niet klaar'.  Dit doortastende karakter laat hij vaker zien. Zo laat hij zich echt niet overhalen om dingen te doen waar hij niet achter staat. 'Oh wil je dat ik me even verplaats zodat je er bij kan? Dat dacht ik niet!'. En dan gewoon zijn volle gewicht in de strijd gooien. Les 2 was dus ook snel geleerd: Ney doet precies wat hij zelf wil. Nu ik dit verhaal aan het typen ben loopt Ney ook rustig Juno zijn mand in (ja daar waar Juno nu ligt te pitten) en gaat gewoon half op hem zitten om zich vervolgens weer uitgebreid te krabben. Enige dat Juno doet is een hoofd opzetten zo van 'moet dit nou weer?'. Oh die arme hond zal toch echt moeten leren om voor zichzelf op te komen nu. Deze zwerver wijkt voor niemand! 

 

Nee hoor, wij hebben er het volste vertrouwen in dat dit allemaal veel beter gaat worden. Als er straks een band komt tussen Ney en ons zal hij al veel meer voor ons willen (en durven) doen. Hij zal moeten leren dat hij aandacht niet op kan eisen op de manieren die hij zichzelf heeft aangeleerd. Dat niet al het eten voor hem is, en dat mensen (en honden) soms wat ruimte voor zichzelf willen. 

 

Maar goed, terug naar het verhaal. De eerste nacht was een uitdaging voor Ney. De honden zouden samen beneden slapen. We hadden de babyfoon (met camera) weggehaald van Mees zijn kamer en beneden geïnstalleerd. Toen we de tussendeur achter ons dichttrokken ging dat gepaard met een paar pittige blaffen. Op de camera zagen we dat Juno (die natuurlijk al op de bank gekropen was) er helemaal van rechtop ging zitten en verdwaasd om zich heen keek wat er in godsnaam allemaal gebeurde. Maar daarna ging Juno weer snel liggen en zocht Ney ook een plekje (buiten de camera dus het zal ergens op de kale vloer geweest zijn). Alles leek koek en ei totdat we om 4 uur gewekt werden door een vreselijk kabaal. Grommen, blaffen en dingen die op de grond vallen. Het klonk alsof Juno vermoord werd dus ik sprong uit bed en rende naar beneden. Daar stonden direct twee kwispelende honden voor me. De vensterbanken aan de voorkant van de kamer waren leeg: de spullen die hierop stonden lagen op de grond. Ik dacht 'een potentiële inbreker in de buurt?' en scande de buurt vanuit het voorraam. Nog net zag ik een oranje kat over het grasveld rennen. Dat verklaarde het een en ander. Les 3: Ney houd niet van katten.

 

Buiten is het een vak apart. Het wandelen met twee lange lijnen is al een kunst op zichzelf, maar Ney heeft het dus echt NIET op katten. Op afstand fixeert hij er al behoorlijk op. Laat staan als de katten het in hun hoofd halen om dichtbij hem uit het niks op te duiken. Honden vind hij toch ook wel wat spannend. Ik ben blij dat Juno tot nu toe echt super goede voorbeelden geeft en Ney daar op de meeste momenten gevoelig voor lijkt te zijn (tot het om katten gaat :P).  Eenmaal weer binnen strijken ze in principe snel weer neer, helaas wordt Ney wel geteisterd door flinke jeuk. Hij heeft één poot al een beetje stuk gehapt / gelikt. We kunnen geen vlooien vinden maar hebben hem voor de zekerheid ontvlo-ed. Wellicht is het stress van de afgelopen dagen en wordt het vanzelf weer minder. Ik hoop iig dat het snel beter wordt, want het rustig verwerken van alle indrukken lukt zo niet zo goed.

 

Goed, we naderen het einde voor nu. Aangezien dit een heel eerlijk blog werd: de komst van Ney valt me zwaar. Nu kom je erachter hoe je echt kan lezen en schrijven met Juno, en hoe fantastisch makkelijk die hond is. En word je geconfronteerd met een hond die je totaal niet kent, en waarbij je de hele dag aan het nadenken bent over hoe situaties in te richten om tot het gewenste resultaat te komen. En dat is hard werken, ik ben kapot! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please reload

Recente posts

November 1, 2019

September 24, 2019

September 22, 2019

September 13, 2019

August 24, 2019

May 2, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Volg mij
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

Dog Behaviour Consultant

South Canterbury, New Zealand

0225732232

email: info@knowyourdog.co.nz

  • Facebook Social Icon
  • Instagram Social Icon
  • YouTube Social  Icon