De volgende stappen

May 13, 2016

Inmiddels is Ney alweer bijna een week bij ons. Hij heeft al grote stappen gemaakt maar er is ook nog genoeg werk aan de winkel! Het is grappig; dingen waarvan ik verwacht had dat hij er moeite mee zou hebben doet hij feilloos, terwijl andere situaties waarvan ik juist dacht dat hij eraan gewend was hij juist heel moeilijk  blijkt te vinden. Zo geeft hij niets om gillende kinderen (sterker nog, hij is wel kinder fan!), grote vrachtwagens, wielrenners, treinen etc. Maar het Zaanse 'wild life' vindt hij veel lastiger. Honden moet hij wel heel goed bekijken, en zwarte honden vind hij niet oke. Dan wordt er gestuiterd en gegromd. Nare ervaring mee gehad? Hij kan het ons helaas niet vertellen. Maar de eerste dagen werd er ook gereageerd op eendjes, vogels, vissen etc. Dat is nu gelukkig wel voorbij (al weet ik zeker dat die niet veilig zijn als hij echt los zou wandelen ;))

 

Katten blijven erg lastig voor hem. We proberen deze zoveel mogelijk te ontwijken om hem aan deze lastige prikkel nog even niet bloot te stellen (hij heeft immers al genoeg indrukken te verwerken iedere dag). Het is echter een hond die erg snel van begrip is, dus normaal langs voortuintjes lopen is er niet meer bij. Hij gaat op standje alert (rimpels in zijn kop, borst vooruit, staart omhoog) en is duidelijk aan het scannen en op zoek. Het snuffelen en ontspannen lopen is dan verdwenen. Gewoonweg omdat hij daar toch een paar keer een kat heeft gezien en hij weet dat elk tuintje een verstopte kat kan huisvesten. Gelukkig heb ik ook nog een tijdje op een logistieke afdeing gewerkt dus bedenk ik nu routes waarbij we langs weinig tot geen voortuintjes komen. Maar geloof me: die suffe katten zie je ineens overal! Op een industrieterrein (wat heeft een kat daar te zoeken?), langs de grote weg, op schuttingen enz enz. 

 

Komende week hoop ik het wennen aan de auto te kunnen starten. Ik gok dat dit nog wel wat voeten in de aarde zal hebben omdat Ney natuurlijk geen stap zet in een richting die hij niet ziet zitten. Dus het zal veel tijd en energie gaan kosten. Maar als dat lukt kunnen we hopelijk regelmatig met de auto naar een gebied wat 'katloos' is. En wellicht naar een park waar we hem echt even los kunnen laten.

 

Vooralsnog hebben we hem dus nog niet echt losgelaten. Niet dat ik denk dat hij echt bewust  van ons weg zal rennen, maar wel omdat ik zeker weten dat zijn jachtinstinct het van ons wint. Gelukkig hebben we onze Juno; af en toe laat ik Ney loslopen waarbij hij vast zit aan Juno. Op die manier weet ik zeker dat hij niet echt kan ontsnappen. Wel doe ik dat uiteraard alleen op plekken waar niet veel bomen of andere objecten staan (ik denk dat je wel voor je kan zien wat er anders gebeurt...), en waar dus geen katten zijn - anders trekt hij Juno straks uit elkaar. Maar dit bevalt de heren prima, samen 'los' lopen. Waar de een snuffelt komt de ander ook even kijken en andersom. 

 

Door de komst van Ney moet ik eerlijk bekennen dat ik Juno veel meer ben gaan bewonderen. Hij laat prachtige lichaamstaal zien, en ondanks dat hij over zich heen laat walsen probeert hij Ney ook wel echt subtiel dingen te leren. Neem iets als spelen. Ney snapt daar weinig van. Ja, hard achter Juno aanrennen en in hem happen snapt hij, maar daar moet Juno weinig van weten. Ney pakt graag (tot in den treure!) je schoenen op en loopt er op zijn dooie gemakkie mee naar zijn mand om hem daar te gaan verorberen. Dus een paar keer per dag loop ik naar zijn kussen en moet ik een schoen terugvorderen (die gaan straks zeker ergens anders gestald worden als we het alleen thuis zijn op gaan bouwen). Om hem een alternatief te geven hebben we een flostouw neergelegd. Nou daar snapte hij dus helemaal niks van, hij raakte hem niet eens aan. Totdat Juno er op een dag mee rond begon te rennen en hem door de lucht begon te gooien. Toen werd Ney ook geïnteresseerd. Als Juno er mee speelt moet het wel interessant zijn toch? Dus toen kwam meneer ook even kijken wat de commotie allemaal was. En jahoor, daar stonden ze samen met een touw in hun bek. Ik vind de foto super leuk om te zien; je ziet een duidelijk verschil in de houdingen van de honden. Juno een speelse 'joehoe ik ben aan het touwtrekken' houding, en een onbewegelijke Ney die volgens mij denkt 'ok ik heb een touw vast en ik hou hem vast... en dan?'. Hihi

De eerste visite is ook langs geweest. Dit gaat prima, hij slaat niet eens aan. Mensen zijn duidelijk welkom en vertrouwd hij. Blaffen gebeurd eigenlijk alleen als hij iets niet vertrouwd, en dat is bij mensen dus niet het geval. Soms (vaak als hij net in slaap is gevallen of net na een wandeling) kan hij nog wel schrikken van iets buiten; dan springt hij uit het niets op, rent naar de ramen, springt met zijn voorpoten op de vensterbank en begint te blaffen. Dit kan de hond van de buren zijn die blaft, terwijl hij die op andere momenten prima kan negeren. Het zijn echt moment opnames waarop hij situaties toch nog lastig vind. Ik schrik hier nog steeds van op moet ik bekennen - blaffende honden ben ik niet gewend dus de fysiologische reactie vind plaats voordat ik rationeel kan denken 'dat is Ney maar die even in de war is'. Maar vervolgens lukt het nu vaak om hem weg te roepen van het raam (jaja) en vaak strijkt hij dan neer bij je voeten. Soms met nog wat binnensmonds gegrom om toch nog zijn ongenoegen te uiten. Maar dit was 10x per dag en is nu denk ik 3 tot 4x per dag. Jammer genoeg houd hij zijn nachtelijke geblaf naar de postbode (blijkbaar wordt er echt post rond gebracht rond 05.30!!) er nog wel in, en maak ik dus korte nachtjes want ja, ook daar schrik ik van wakker. Misschien gaan we de honden wel in de achterkamer leggen (verder weg bij het voorraam nodigd wellicht minder uit tot een reactie) maar dan moeten we daar even een goede plek maken voor de kussens. En dan hebben ze niet meer de bank tot hun beschikking. De bank is en blijft toch wel een favoriete ligtplaats voor de luxe paarden.

 

Goed, komende week wordt weer zeer interessant. Ik ben nog maar 1 week vrij dus het alleen blijven moet nu toch opgebouwd gaan worden. Afgelopen week hard bezig geweest om Ney het 'handsignaal'* te leren. En er is zeker weer verbetering. Hij volgt me niet langer naar de keuken, en gaat niet meer voor de wc liggen als ik daar ben. Ik heb zelfs al even buiten in de zon kunnen zitten terwijl de mannen binnen lagen. Dan komt hij wel nog af en toe kijken, dat dan weer wel. Maar goed, komende week wordt dat dus uitbouwen tot echt alleen zijn (nou ja, met Juno dan). Dat wordt de schoenen in de kast, vuilnisbakken leeg, etenswaren achter slot en grendel en Mees zijn fluffy speelgoed uit de woonkamer (want ja, ook die zijn favoriet om stiekem te pikken). Wish us luck ;)

 

 

*Handisgnaal: het ontspannen opheffen van de hand met de handpalm richting de hond. Een signaal wat vaak van nature al door de hond wordt opgepikt alszijnde 'rustig maar, jij hoeft je hier niet mee te bemoeien'. 

 

 

Please reload

Recente posts

November 1, 2019

September 24, 2019

September 22, 2019

September 13, 2019

August 24, 2019

May 2, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Volg mij
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

Dog Behaviour Consultant

South Canterbury, New Zealand

0225732232

email: info@knowyourdog.co.nz

  • Facebook Social Icon
  • Instagram Social Icon
  • YouTube Social  Icon